Insonning haqiqiy fe’l-atvori aynan e’tibor berilmaydigan mayda-chuydalarda namoyon bo‘ladi.

Daho bilan telba o‘rtasidagi o‘xshashlik shundaki, ikkalasi ham boshqalardan farqli, go‘yo butunlay boshqa dunyoda yashaydi.

Inson — ba’zan hech qanday sababsiz ham boshqalarga azob bera oladigan yagona mavjudotdir.

Voqealarga boshqacha nazar tashlash kifoya, shunda hayot boshqa yo‘nalishda oqa boshlaydi.

Iste’dodli odam boshqalarga qaraganda tezroq va to‘g‘riroq fikrlaydi, daho esa boshqalarga qaraganda boshqacha dunyoni ko‘radi.

Bu dunyoda boshqalar seni tushunishi uchun mavjud emassan. Sen o‘zingni anglash uchun shu yerdasan.

Sayyoh biror joyga kelishi bilan darhol orqaga qaytishni xohlay boshlaydi. Sayohatchi esa... U qaytib kelmasligi ham mumkin...

Qat’iyatsizlik noto‘g‘ri qaror qabul qilishdan ko‘ra ko‘proq zarar keltiradi.

Munosabatlarni buzishning eng oson usuli - ularni oydinlashtirishdan boshlash.

Aynan nima qilayotganing muhim emas, muhimi, qo‘ling teggan har bir narsa shaklini o‘zgartirishi, avvalgidek bo‘lmasligi, unda sening mehnating qolishi kerak. Maysazorda shunchaki o‘t o‘rayotgan odam bilan haqiqiy bog‘bon o‘rtasidagi farq ana shunda.

Hayot bir lahza — uni baxt bilan o‘tkaz.