Salom, qish. Sening kech otadigan tonglaring va sovuq nafaslaring meni yalqov qilib qo‘yadi, lekin men baribir seni sevaman.

Qish qalb qulog‘iga she’r shivirlaydi.

Agar bizda qish bo‘lmaganda edi, bahor bunchalik go‘zal bo‘lmasdi; agar biz ba’zan muvaffaqiyatsizliklarning achchiqligini his qilmaganimizda edi, farovonlik bunchalik qadrli bo'lmasdi.

Oktyabrda, barglar sarg‘ayib, qovjirab, so‘lib qolgan kezlarda, yana yorqin kunlar keladi.

Bahor o‘tib, inson o‘zining beg‘uborligini eslaydi. Yoz o‘tib, odam o‘zining beboshligini yod oladi. Kuz o‘tadi va inson o‘z ehtiromini anglaydi. Qish o‘tib, odam o‘zining chidamliligini biladi.

Har bir qishning o‘z bahori bor.

Yoz - taslim bo‘lish uchun, qish - hayratda qolish uchun.

Atrofimdagi go‘zallikdan zavqlanardim: havo shu qadar toza ediki, uni barmoq bilan ushlab ko‘rish mumkin edi, yashillikning barcha tuslari kuzgi qizil va sariq ranglar bilan to‘ldirilgan edi.