Qish - yerning uyquga ketgan vaqti.

Kuz - odamlar bir-birlarini so‘zlari, his-tuyg‘ulari, lablari bilan isitishlari kerak bo‘lgan fasl... O‘shanda hech qanday sovuq qo‘rqinchli emas!

Kuzda shunday bir uyg‘unlik, kuz osmonida esa shunday bir nur borki, ularni yozda na eshitish, na ko‘rish mumkin, go‘yo ular umuman yo‘qdek!

Qishki nur shu qadar go‘zal va musaffo.

Qish - hikoyalar, iliqlik va o‘zlikni anglash davri.

Kuz har doim menga hamma narsani boshidan boshlash imkoniyati bo‘lib tuyulgan. Tabiatda hamma narsa aksincha ekanligini tushunaman. Barglar to‘kiladi, gullar so‘ladi, qish yaqinlashmoqda... lekin baribir kuzni yaxshi ko‘raman.