Yurak xurujidan sog‘ayib chiqqach, Ranevskaya shunday xulosaga keldi: "Agar bemor yashashni juda-juda istasa, shifokorlar ojizlik qiladi.

Menimcha, kamalakni istasang, yomg‘irga ham rozi bo‘lishing kerak!

Bola farishtadek pok, ochilgan guldek tarovatli.

O‘zining kamchiligini anglash bilan mulohazalarda kamtarlik paydo bo‘ladi...

Sinchiklab qarasam, vaqt o‘tishi bilan yuz berayotgandek tuyulgan o‘zgarishlar aslida hech qanday o‘zgarish emasligini anglayapman: faqatgina voqralarga bo‘lgan qarashlarim o‘zgarmoqda, xolos.

Odamlar o‘zlariga muammo yaratadilar - hech kim ularni zerikarli kasb tanlashga, istamagan insoniga uylanishga yoki noqulay poyabzal sotib olishga majburlamaydi.