Insonning ichki dunyosida yaxshilik quyoshdir.

Hayotimiz - sayohat, g‘oya esa - yo‘l ko‘rsatuvchi. Yo‘l ko‘rsatuvchi bo‘lmasa, hammasi to‘xtab qoladi. Maqsad yo‘qolsa, kuch-quvvat ham yo‘qolgandek bo‘ladi.

Hayotdagi eng buyuk baxt - bizni sevishlariga bo‘lgan ishonchdir. Bu sevgi yo bizni borligimizcha qabul qilganlari uchun, yoki qanday bo‘lishimizdan qat’i nazar, bizni sevishlariga bo‘lgan ishonchdir.

Qayerga ketyapman? Bilmayman. Biroq o‘zimni shiddatli hayot, telba taqdir izmida ekanligimni his qilmoqdaman.

Harakatlar qilishning qanchalik muhimligidan hayratga tushdim. Faqat bilishning o‘zi yetarli emas ekan, bilimni qo‘llash zarur. Biror narsani shunchaki xohlashning o‘zi kamlik qiladi, uni amalga oshirish kerak.

Menda esa ko‘plab g‘oyalar bor! Muammo shundaki, ularning aksariyati butunlay axlat!

Qarindosh-urug‘ni barcha kamchiliklari bilan qabul qila olmasang, birorta begona seni qoniqtirmaydi.

Yagona xato - o‘tmishdagi xatolarni to‘g‘rilamaslik.

"Bilmayman" deyishni o‘rganing va bu o'zingiz uchun rivojlanish bo‘ladi.

Haqiqiy farovonlik bizning mol-mulkimizga emas, balki o‘z-o‘zimizni qadrlashimizga bog‘liq.