Vatanga muhabbat insoniyatga bo‘lgan muhabbatdan kelib chiqishi lozim, xuddi xususiylik umumiylikdan kelib chiqqani kabi.

Faqat mehnatgina insonni baxtli qilishi, uning qalbini tiniqlik, uyg‘unlik va o‘zidan qoniqishiga sabab bo'ladi.

Eng yaxshi pand-nasihatlar bo‘lsa-da, agar ular misollar bilan mustahkamlanmasa, o‘quvchining ko‘z o‘ngida uni qurshab turgan butun voqelik bilan tasdiqlanmasa, bunday o‘gitlarning qiymati qolmaydi.

O‘z yo‘lini topish, hayotdagi o‘rnini anglash - inson uchun eng muhimi, bu uning o‘zligini topishi demakdir.

O‘z Vatanini sevmoq - bu unda insoniyat idealining ro‘yobga chiqishini ko‘rishni yurakdan istash va o‘z kuchi yetgancha bunga ko‘maklashishdir.

Bolalar qisman kattalardan pessimizmni o‘zlashtiradi. Ular gubkaga o‘xshab, sizning so‘zlaringizni ham, so‘zlash uslubingizni ham o‘zlariga singdirib oladilar.

Одат инсоннинг "иккинчи табиати" ҳисобланади ва кўникмаларни ўзлаштиришдан иборат бўлган тарбия бизга айнан шу иккинчи табиатни шакллантириб беради.

Tarbiya - bu biz tarbiyalayotgan insonlarning qalbiga ta’sirimizdir.

Tarbiya jarayonida ko‘nikmalarni shakllantirish aqlni o‘stirishdan avval bo‘lmog‘i lozim.

Tarbiya qanchalik mukammal bo‘lsa, xalqlar shunchalik baxtli bo‘ladi.

Hatto bolaga nisbatan ham to‘g‘riso‘z bo‘l: va’dangni bajar, aks holda uni yolg‘onchilikka o‘rgatib qo‘yasan.