Hayot senga hech nima demaydi, hammasini ko‘rsatadi.

Haqiqiy sevgi hikoyalari hech qachon tugamaydi.

Yengil hayot bizni hech narsaga o‘rgatmaydi. Eng muhimi, biz oxir-oqibat nimani o‘rgandik, nimani angladik va qanday ulg‘aydik.

Xatolar bo‘lmaydi. Hayotimizga kirib kelayotgan voqealar, ular biz uchun qanchalik noxush bo‘lmasin, biz o‘rganishimiz lozim bo‘lgan narsalarni o‘zlashtirishimiz uchun zarurdir.

Agar sen yuz yoshgacha yashayolsang, men yuz yoshdan bir kun kam yashashni istayman, chunki sensiz bir kun ham yashashni xohlamayman.

Ba’zan boshqa joylarda o‘tkazilgan bir kun, uyda o‘tkazilgan o‘n yillik hayotdan ko‘proq zavq berishi mumkin.

Men butun umrimni har kuni yangi shaharda sayr qilib o‘tkazishim mumkin edi.

Vatanga muhabbat insoniyatga bo‘lgan muhabbatdan kelib chiqishi lozim, xuddi xususiylik umumiylikdan kelib chiqqani kabi.

Sayohatchi ko‘rganini ko‘radi, sayyoh ko‘rishni istaganini ko‘radi.

Ilgari hech qachon bo‘lmagan shaharda o‘zimni qiyofasiz his qilishni qanchalik yaxshi ko‘raman.

Hayot parhezlarga, ochko‘z erkaklarga va yomon kayfiyatga sarflash uchun emas.