Hayratlanarlisi shundaki, yigirma yoshimda faqat sevgi haqida o‘ylardim. Endi esa faqat fikrlashni sevaman.

Sklerozni davolab bo‘lmaydi, lekin uni unutish mumkin.

Hayotni ahmoqona o‘tkazishga aqlim yetdi.

Fikrlar hayotning boshlanishiga qaytsa - demak, umr nihoyasiga yaqinlashmoqda.

Yurak xurujidan sog‘ayib chiqqach, Ranevskaya shunday xulosaga keldi: "Agar bemor yashashni juda-juda istasa, shifokorlar ojizlik qiladi.

Insonga yashashga arziydigan maqsad bering va u har qanday vaziyatda omon qolishi mumkin.

Shirin so‘zlar egilgan qalbni malham yoki asaldan ko‘ra yaxshiroq davolaydi.

Kuch g‘alabada emas. Kurash sizning kuchli tomonlaringizni rivojlantiradi. Qiyinchiliklarga duch kelganingizda va taslim bo‘lmaslikka qaror qilganingizda, bu kuchning o‘zidir.

Har doim ko‘z oldimda porlagan va meni quvonchga to‘ldirgan ideallar - bu ezgulik, go‘zallik va haqiqatdir.

Kamtarlik uni bezak deb qaralganda yo‘qoladi...

Tashqi go‘zallik faqatgina tananing barcha qismlarining antropologik mukammalligi yoki sog‘liqdan iborat emas. Bu ichki ma’naviyat - fikrlar va tuyg‘ularning boy olami, axloqiy qadr-qimmat, boshqalarga va o‘ziga hurmat, kamtarlikdan iboratdir.