Sening do‘sting sen bilan dasturxon atrofida ichishni xush ko‘rgan emas, balki har qanday qiyinchilikda yordamga shoshiladigan insondir. U senga ishonchli qo‘l cho‘zib, tashvishlardan xalos etadi. Hatto senga yordam berganini ham sezdirmaydi.

Ketayotganni ushlab olishga urinma. Kelayotganni itarib yuborma. Shunda baxt o‘zi seni topib oladi.

To‘g‘ri yasha, bor narsangga shukr qil, erkin bo‘l, ozodligingni va or-nomusingni asra. G‘am chekma, hasad qilma, sendan boy yoki kambag‘al odamlar dunyoda son-sanoqsizdir.

Odamga loy otganingizda, shuni yodda tutingki, u odamga yetib bormasligi mumkin, ammo qo‘llaringizda qolib ketadi.

Olijanoblik va razillik, jasurlik va qo‘rquv - hammasi tug‘ilganimizdan boshlab tanamizga singib ketgan. Biz o‘la-o‘lgunimizcha yaxshilanmaymiz ham, yomonlashmaymiz ham.

Aksariyat odamlar mag‘lubiyatga uchraydi, chunki ular qo‘llarini pastga tushirganlarida muvaffaqiyatga qanchalik yaqin qolganini bilmaydilar.

Yigitlarning tanasi mehnatda toblanadi.

Boymisan, kambag‘almisan, mashhurmisan, hech kimmisan, kelajaging bor ekan, nimadandir umid bor. Umidim qolmadim, demak o'lim bilan yuzlasdim.

Sening doimo kuching bo‘lgan, faqat uni mustaqil boshqarishni o‘rganishing kerak.

Insonlar o‘zlarini faqat sarguzashtlar orqali topishi va anglashi mumkin.

O‘ylashimcha, o‘zi haqida samimiy gapirish odamni sarxush qiladi.