Yurak xurujidan sog‘ayib chiqqach, Ranevskaya shunday xulosaga keldi: "Agar bemor yashashni juda-juda istasa, shifokorlar ojizlik qiladi.

Shunday yashash kerakki, ablahlar ham seni eslashsin.

Fikrlar hayotning boshlanishiga qaytsa - demak, umr nihoyasiga yaqinlashmoqda.

Asosiysi, xotiralar qa’rida izg‘ib emas, jonli hayot kechirishdir.

Ey xudoyim, hayot naqadar tez o‘tib ketdi-ya! Hatto bulbullarning sayrashini ham eshitmaganman.

Aslida, ko‘zguga ehtiyoj bormikin? O‘zimizning go‘zal va yoqimli ekanligimizni bilish uchun ko‘zlarimizni yumib, qalbimiz va aqlimizdan so‘rashning o‘zi yetarli.

Noshukur hech qachon yordamga kelmaydi!

Hayot montaj jarayoniga o‘xshaydi. Faqat eng yaxshi lahzalarni tanlab, keraksizini olib tashlash kerak.

Yo‘limni yoritib, menga jasorat va mardlik baxsh etgan - ezgulik, go‘zallik va haqiqat edi.

Insonning kimligini hokimiyat ko‘rsatadi.

Muvaffaqiyatga erishish uchun, birinchi navbatda, qo‘limizdan kelishiga ishonishimiz kerak.