Yurak xurujidan sog‘ayib chiqqach, Ranevskaya shunday xulosaga keldi: "Agar bemor yashashni juda-juda istasa, shifokorlar ojizlik qiladi.

Asosiysi, xotiralar qa’rida izg‘ib emas, jonli hayot kechirishdir.

Odamlar o‘zlariga muammo yaratadilar - hech kim ularni zerikarli kasb tanlashga, istamagan insoniga uylanishga yoki noqulay poyabzal sotib olishga majburlamaydi.

Ranevskayadan so‘rashdi: "Sizningcha, qaysi ayollar ko‘proq sadoqatga moyil: qora sochlilarmi yoki sariq sochlilarmi?" U o‘ylab o‘tirmay: "Oqlar!" - deb javob berdi.

Oilaning o‘rnini hech nima bosa olmaydi. Shuning uchun, oila qurishdan oldin, siz uchun nima muhimroqligini o‘ylab ko‘ring - hammasi yoki oila.

O‘z o‘rningni egallagin, shunda hayot o‘z-o‘zidan atrofingda shakllana boshlaydi.

Nuh kema qurayotganda yomg’ir yog’mayotgan edi.

Go‘zallik o‘tkinchidir. Biroq tasavvurning go‘zalligi va qalbning go‘zalligi - bular haqiqiy fazilatlardir.

Siz hayotingiz uchun javobgarsiz.

Mehnatsiz iste’dod - mushakbozlikka o‘xshaydi: bir lahza ko‘zni qamashtiradi-yu, so‘ng hech narsa qolmaydi.

O‘z-o‘zini sevish - bu bir umr davom etadigan romanning boshlanishi.