Vatanga muhabbat insoniyatga bo‘lgan muhabbatdan kelib chiqishi lozim, xuddi xususiylik umumiylikdan kelib chiqqani kabi.

Eng yaxshi pand-nasihatlar bo‘lsa-da, agar ular misollar bilan mustahkamlanmasa, o‘quvchining ko‘z o‘ngida uni qurshab turgan butun voqelik bilan tasdiqlanmasa, bunday o‘gitlarning qiymati qolmaydi.

Faqat mehnatgina insonni baxtli qilishi, uning qalbini tiniqlik, uyg‘unlik va o‘zidan qoniqishiga sabab bo'ladi.

O‘z Vatanini sevmoq - bu unda insoniyat idealining ro‘yobga chiqishini ko‘rishni yurakdan istash va o‘z kuchi yetgancha bunga ko‘maklashishdir.

O‘z yo‘lini topish, hayotdagi o‘z o‘rnini bilish - inson uchun hamma narsa shunda, bu uning uchun o‘zligini anglash demakdir.

Inson o‘z taqdiri tomon yurganida, aksariyat hollarda yo‘nalishini o‘zgartirishiga to‘g‘ri keladi.

Atrofga kulib boqing. Har bir inson siz bilan uchrashuvni bir in’om deb his etsin.

O‘tmishini inkor etish - o‘zini cheklab qo‘yish demakdir. Buni qabul qilib, uni yengib o‘tgach, taqdir haqiqiy taqdirga aylanadi.

Ayanchli taqdirda ham baxtli o‘zgarishlarga yo‘l ochilishi mumkin.

Taqdir tasodif emas, balki tanlov natijasi; taqdirni kutib o‘tirilmaydi, u yaratiladi.

Kelajakka qadam qo‘yar ekanmiz, o‘tmishga nazar tashlaymiz.