Hayotingizni LEGO konstruktori deb tasavvur qiling, uni bo‘laklarga bo‘lib yig‘ing.

Bu hayotda shunday ishlar bo'ladiki, ularni tushunib ham, qabul qilib ham bo‘lmaydi... Ularni shunchaki boshdan kechirish kerak.

Haqiqiy oddiylik ezgulik va go‘zallikni o‘zida mujassam etadi.

Ona - yer yuzidagi o‘z mehrini o‘nta farzandga teng taqsimlay oladigan yagona insondir, va har bir bola baribir o‘zini chin dildan sevilayotganini his qiladi.

Hammasi qachondir tugaydi. Muhimi, keyin nima bo'lishida.

Bilgan qiladi, bilmagan o‘rgatadi.

Bizning xatoimiz ko‘pincha qilgan ishimizda emas, qilgan ishimizdan afsuslanishimizda bo‘ladi...

Biz tark etganlar bizdan yaxshirog‘ini topsin, bizni tark etganlar esa biz eng yaxshisi ekanligimizni tushunib yetishsin!!!

Daho bilan telba o‘rtasidagi o‘xshashlik shundaki, ikkalasi ham boshqalardan farqli, go‘yo butunlay boshqa dunyoda yashaydi.

Men birovning maqtovi yoki ayblashiga e’tibor bermayman. Shunchaki o‘z his-tuyg‘ularimga ergashyapman.

Yutuqlaringiz, qanday bo‘lishidan qat’i nazar, qadrlang, ulardan foydalaning, lekin shu bilan cheklanib qolmang.