Bir nonko‘rlik ikkinchisini keltirib chiqaradi.

Insonning haqiqiy fe’l-atvori aynan e’tibor berilmaydigan mayda-chuydalarda namoyon bo‘ladi.

Inson qaysi bandargohga yo‘l olayotganini bilmasa, unga hech qanday shamol hamroh bo‘lmaydi.

Ko‘pchilik o‘z tashqi ko‘rinishidan noliydi, lekin hech kim aqlidan nolimaydi.

Shunday kun keladiki, atrofingga boqib, baxt aynan sen bilan birgaligini tushunib yetasan.

Muhabbat mantiqqa bo‘ysunmaydi, u aqldan ustun turadi. Muhabbat aql vodiylari uzra, cho‘qqilarda makon topadi. Bu yuksak mavjudlik, borliqning toji bo‘lib, u juda kam insonlarga nasib etadi.