Olijanoblik va razillik, jasurlik va qo‘rquv - hammasi tug‘ilganimizdan boshlab tanamizga singib ketgan. Biz o‘la-o‘lgunimizcha yaxshilanmaymiz ham, yomonlashmaymiz ham.

Biz quvonch manbai va g‘am-anduh konimiz. Biz ifloslik makoni va pokiza buloq ham o‘zimiz. Inson go‘yo ko‘p qiyofali dunyo ko‘zgusidir. U arzimas-u, ayni paytda beqiyos ulug‘dir!

Ey, Olloh taolo, umidimni yo‘qotganimda, Sening muhabbating mening hafsalamsizligimdan ulug‘roq ekanini va Sening hayotim uchun mo‘ljallagan rejalaringning mening orzularimdan afzalroq ekanini eslatishingni iltijo qilaman...

Odamlarga soddaroq munosabatda bo‘l. Donoman deb o‘ylaysanmi? Donoliging bilan boshqalarga ozor berma.

To‘g‘ri yasha, bor narsangga shukr qil, erkin bo‘l, ozodligingni va or-nomusingni asra. G‘am chekma, hasad qilma, sendan boy yoki kambag‘al odamlar dunyoda son-sanoqsizdir.

Hayotda puldan ham muhimroq narsalar bor.

O‘zimni qanday his qilayotganim tashqi ko‘rinishimdan ancha muhimroq. O‘z tanangizda o‘zingizni qulay sezishingizga bo‘lgan ishonch - sizni haqiqatan ham go‘zal qiladi.

Bizning eng katta shon-shuhratimiz hech qachon yiqilmaslikda emas, balki har safar yiqilganimizda o‘rnimizdan turishimizda.

O‘zgarish uchun chuqur intilish zarur, o‘sish uchun esa undan-da chuqurroq intilish talab etiladi.

O‘z qadringizga yetsangiz, boshqalar siz haqingizda yomon fikrda bo‘lishini bartaraf etasiz.

Inson qo‘rquvni chetga surib, parvoz qilishi lozim. Shunda maqsadga erisha oladi.